شمارهٔ ۲۹۰ جهان ملک خاتون

دربارهٔ این شعر (خلاصهٔ هوش مصنوعی)

در این شعر، شاعر از خداوند می‌خواهد که ابتدا به او ایمان بدهد و سپس به دردها و مشکلاتش رسیدگی کند. او احساس می‌کند که حالش مانند زلف‌های پریشان معشوق است و از خدا می‌خواهد که آرامش و جمعیت خاطر را به او عطا کند.