شمارهٔ ۲۹۵ جهان ملک خاتون

دربارهٔ این شعر (خلاصهٔ هوش مصنوعی)

در این شعر، شاعر از دوری و غیاب دوستش به شدت متاثر شده و خواب از چشمانش رفته است. او به خاطر حسرت زیبایی‌های محبوبش، همچون اشک‌هایی که مانند آب می‌ریزند، به شدت گریه می‌کند و از این وضعیت رنج می‌برد. احساسات عمیق او در وصف عشق و شوق نسبت به معشوق به خوبی نمایان است.