شمارهٔ ۳۳۹ جهان ملک خاتون

دربارهٔ این شعر (خلاصهٔ هوش مصنوعی)

در این ابیات شاعر از عشق و دل‌باختگی خود به معشوق سخن می‌گوید. او به خاطر نادانی‌اش دلش را به معشوق سپرده و در شب‌های زیبای معشوق غرق در احساسات و تنش‌های درونی است. معشوق با زلف‌هایش باعث پریشانی و سردرگمی او شده است.