شمارهٔ ۳۴۶ جهان ملک خاتون

دربارهٔ این شعر (خلاصهٔ هوش مصنوعی)

در این شعر، شاعر به زیبایی یار خندان و دلنشینش اشاره می‌کند. او مانند گلی است که در صبحگاهی دل‌انگیز شکوفا می‌شود. شاعر همچنین به توصیف یار خود به عنوان سرو قد و قامت می‌پردازد و احساس می‌کند که او به زیبایی و نور در چشمانش می‌درخشد. این ابیات نشان‌دهنده‌ی عشق و شوق شاعر به محبوبش است.