شمارهٔ ۴۶ جهان ملک خاتون
جهان ملک خاتون / رباعیات / وزن: مفعول مفاعیل مفاعیل فعل (وزن رباعی)
ما را دل و دیده در فراقت خونست
شوق رخت از حد و صفت بیرونست
گویند ز دل به دل بود راه ولی
ما مایل و تو ز ما ملولی چونست
دربارهٔ این شعر (خلاصهٔ هوش مصنوعی)
شاعر در این ابیات از احساس عمیق دلتنگی و عشق خود صحبت می‌کند. او می‌گوید که دل و چشمش برای دوری معشوق بسیار اشک‌آلود و ناراحت‌اند. شوق دیدن معشوق او را به حدی می‌کشاند که فراتر از وصف و بیان قرار می‌گیرد. همچنین اشاره می‌کند که می‌گویند ارتباط دل‌ها به هم نزدیک است، اما در این حالت، او به معشوق بسیار مایل است و نمی‌داند چرا معشوق از او بی‌توجه و دلزده است.