شمارهٔ ۱۰۷ جلال عضد

دربارهٔ این شعر (خلاصهٔ هوش مصنوعی)

شاعر در این شعر به توصیف عشق و درد ناشی از فراق می‌پردازد. او یکی از معشوقه‌ها را به زیبایی‌های گوناگون و جذابیت‌هایش تشبیه می‌کند و می‌گوید که شوق و عشق او در وجودش فتنه و شور ایجاد کرده است. شاعر از محنت و غم جدایی رنج می‌برد و در عین حال می‌داند که هیچ فرار و نجاتی از این عشق نمی‌تواند وجود داشته باشد. او به نصیحت‌هایی که درباره پرهیز از عشق می‌شود، بی‌توجه است و می‌گوید که چنین نصایحی برای عاشقانی مثل او مفید نیست. در نهایت، عشق او را به تباهی می‌کشد، اما با وجود این، زیبایی و جذابیت معشوق را دوست دارد.