شمارهٔ ۱۳۲ جلال عضد

دربارهٔ این شعر (خلاصهٔ هوش مصنوعی)

شاعر در این شعر به زیبایی و لطافت معشوق خود می‌پردازد و از عشق عمیقش سخن می‌گوید. او معشوق را به گلی ارزشمند تشبیه می‌کند که زیبایی‌هایش را در باغی طراوت‌بخش به نمایش می‌گذارد. عشق او هیچ‌گاه کاهش نیافته و جدایی از معشوق بار سنگینی بر دوش او گذاشته است. شاعر از درد جدایی رنج می‌برد و به دنبال تسکین از طریق شراب و فراموشی دردهایش است. در نهایت، به زیبایی‌های چشمان معشوقی اشاره می‌کند که در غم عشق، همچون گوهری درخشان است.