شمارهٔ ۱۶ جلال عضد

دربارهٔ این شعر (خلاصهٔ هوش مصنوعی)

این شعر اشاره به شمعی دارد که در مجلس مستان روشن است و شور خاصی از باده‌پرستی و عشق را به تصویر می‌کشد. شاعر در حال حیرت از نوری است که ناشی از عشق و زیبایی معشوق است. او به یاد باغی می‌افتد که از زیبایی معشوقش، درخت سرو به نظمی راست است. همچنین، شاعر به پروانه‌ای اشاره می‌کند که اگرچه در آتش عشق می‌سوزد، اما جدایی از شمع عشقش ندارد. در ادامه، او از سختی‌ها و بلاهای عشق می‌گوید و تأکید می‌کند که حتی با وجود مشکلات، زیبایی‌های عشق همچنان نمایان است. در نهایت، عشق به معشوق را به عنوان گنجی باارزش و پایدار معرفی می‌کند که از دست نمی‌رود.