شمارهٔ ۱۷۹ جلال عضد

دربارهٔ این شعر (خلاصهٔ هوش مصنوعی)

این شعر بیان کننده‌ی عواطف و دل‌تنگی‌های عاشقانه‌ی شاعر است. شاعر به معشوق خود می‌گوید که جز در آستان او به هیچ جای دیگری پناه نبرده و همه‌ی درخواست‌هایش فقط او بوده است. او از درد و رنج‌هایی که در عشق تحمل کرده، سخن می‌گوید و از این‌که امیدش همیشه به معشوق بوده، یاد می‌کند. شاعر تاکید می‌کند که هرگز شکایتی از معشوق نکرده و حتی از سختی‌های او نیز نگفته است. در نهایت، او می‌پرسد که چرا معشوق او را از در خود می‌راند درحالی‌که او همیشه به او و درگاهش ارادت داشته است.