شمارهٔ ۲۲۳ جلال عضد

دربارهٔ این شعر (خلاصهٔ هوش مصنوعی)

در این شعر، شاعر به زیبایی و عظمت حریم آستانی اشاره می‌کند که پناهگاه آوارگان و بیچارگان است. او از غم و درد خود و دیگران سخن می‌گوید و به یاری و همدلی نیاز دارد. شاعر به امید وجود نور و روشنی و وصال محبوب اشاره می‌کند و می‌پرسد که چگونه می‌توان به وصال آنچه می‌خواهیم دست یافت. همچنین، او به وضعیت ناگوار خود و دیگران اشاره می‌کند و از عدم رحمتی برای دردها و رنج‌های آنان سخن می‌گوید، در نهایت به این نتیجه می‌رسد که تنها پناهگاه واقعی در دنیا، آستان پرخیر و برکت معصومین است.