شمارهٔ ۲۳۸ جلال عضد

دربارهٔ این شعر (خلاصهٔ هوش مصنوعی)

غزل به بیان حال شاعر و درد و رنجی که از هجران معشوق می‌کشد، می‌پردازد. شاعر از صبا می‌خواهد که احوال او را به معشوق برساند و از غم و پریشانی‌اش بگوید. او با تشبیه قامتش به کمان، احساس خود را بیان می‌کند و از درد و اشک چشمش صحبت می‌کند. شاعر به زیبایی معشوق اشاره می‌کند و می‌گوید که بوی زلف او روحش را زنده نگه می‌دارد و یاد لعل او جانش را تسکین می‌دهد. همچنین از ملامت دوستانش سخن می‌گوید و تأکید می‌کند که او هرگز نمی‌تواند عشق خود را ترک کند. در انتها، از جلال عشق که به نظرش افتاده یاد می‌کند و می‌خواهد این احساس را به معشوقش برساند.