شمارهٔ ۲۶۵ جلال عضد

دربارهٔ این شعر (خلاصهٔ هوش مصنوعی)

این شعر به توصیف زیبایی و دلبری معشوق می‌پردازد. شاعر به زیبایی و جذابیت معشوق خود اشاره کرده و آن را با تصویرهایی چون سایه، سرو و آفتاب توصیف می‌کند. او از معشوق می‌خواهد که سایه‌اش را از او دریغ نکند و می‌گوید که معشوق او را به سجده وامی‌دارد. شاعر همچنین درباره تأثیر عمیق زیبایی معشوق بر روی دیگران سخن می‌گوید و تأکید می‌کند که وقتی معشوق از کنار کسی می‌گذرد، جان‌ها به لب می‌آید. هنوز به زیبایی معشوق اشاره دارد و می‌گوید که او به زیور نیازی ندارد، زیرا خود زیبایی است. در نهایت، شاعر از بی‌صبر بودن و نیاز به نوشیدن باده در حالتی از عشق و دلبستگی سخن می‌گوید.