شمارهٔ ۲۸۰ جلال عضد

دربارهٔ این شعر (خلاصهٔ هوش مصنوعی)

در این شعر، شاعر به معشوق خود می‌گوید که اگر صدای گریه او را بشنود، باید او نیز بگرید. او بیان می‌کند که اگر معشوق از درد و حال زار او باخبر باشد، باید بر او بگرید. شاعر همچنین به روزی اشاره می‌کند که به خاطر عشق معشوق بمیرد و در آن لحظه، معشوق باید به شب تار و بی‌نوری او بگرید. شاعر از معشوق می‌خواهد که کمتر او را آزار دهد، زیرا پس از رفتنش، او را به یاد می‌آورد و بسیار گریه می‌کند. او تأکید می‌کند که بهتر است امروز به فکری برای حال او باشد و بر سر بیمارش گریه کند. با اینکه ممکن است معشوق از گریه بر کشته خود امتناع ورزد، اما باید به گریه دیگران توجه کند. در نهایت، شاعر هشدار می‌دهد که اگر روزی معشوق از حال و گریه‌های خود باخبر شود، باید بر این واقعیت بسیار بگرید.