شمارهٔ ۶۱ جلال عضد

دربارهٔ این شعر (خلاصهٔ هوش مصنوعی)

این اشعار به غم و درد ناشی از دوری و فقدان محبوب اشاره دارد. شاعر از بویی که می‌تواند از زلف محبوب به عالم بفرستد، سخن می‌گوید و می‌گوید که هیچ کمکی از سوی او نیامده است. او از درد دل خود به طبیب می‌گوید، اما او هم مرهمی نمی‌فرستد. شاعر با ناامیدی از اینکه کسی در زمان بیماری‌اش به او توجه نکرده، بیان می‌کند که حتی در لحظات سخت و تشنه‌گی، محبوبش هیچ شربتی نمی‌فرستد. در پایان، شاعر به زیبایی محبوب اشاره می‌کند و افسوس می‌خورد که هیچکس نمی‌تواند زیبایی او را به جهنم بفرستد. در کل، این اشعار عواطف تلخ و تنهایی را در پی عدم محبت و توجه از سوی محبوب به بیان می‌آورد.