شمارهٔ ۹۲ جلال عضد

دربارهٔ این شعر (خلاصهٔ هوش مصنوعی)

این شعر درباره‌ی عشق و اثرات عمیق آن بر روح و روان انسان است. شاعر از فتنه‌ی عشق سخن می‌گوید که فرد را از خلوت و آرامش دور کرده و به شوق و حالت‌های نابه‌سامان می‌اندازد. او به گفتگو با پیر مغان اشاره می‌کند و از آن می‌پرسد که چگونه دین و کفر به هم آمیخته شده‌اند. شاعر به سختی و دشواری حال خود می‌پردازد و احساس زاری و نیاز به یاری را بیان می‌کند. همچنین، از حال دلش که همچون بلبل زار و نالان است، صحبت می‌کند و می‌گوید که عشق او را به درد و محنت گرفتار کرده است. در نهایت، او به حکمت و جلال عشق و یادگیری از یک عیار اشاره می‌کند.