شمارهٔ ۱۱۴ جمال‌الدین عبدالرزاق

دربارهٔ این شعر (خلاصهٔ هوش مصنوعی)

در این غزل شاعر به عشق و زیبایی‌ها اشاره می‌کند و نشان می‌دهد که حتی در دل غم‌ها و گریه‌ها، قادر به خندیدن و شادی کردن است. او به زیبایی‌های طبیعت و محبوبش اشاره کرده و می‌گوید که وقتی محبوبش جلوه می‌کند، او به قد و قامت سرو در چمن می‌خندد. با وجود درد و رنج عشق، او به خوشی و خنده اهمیت می‌دهد و حتی بر سخنان عاشقانه‌اش می‌خندد. شاعر به این نکته می‌رسد که نمی‌خواهد تحت تاثیر غم‌ها قرار گیرد و به جای گریه، خنده را انتخاب می‌کند. در نهایت، او نماد یک عاشق است که با وجود مصائب عشق، همچنان به زندگی و شادی ادامه می‌دهد.