شمارهٔ ۱۱۷ جمال‌الدین عبدالرزاق

دربارهٔ این شعر (خلاصهٔ هوش مصنوعی)

این شعر بیانگر احساسات فردی است که از یک رابطه عاشقانه ناامید شده و اعلام می‌کند که دیگر در آن رابطه نیست و بر سر وعده‌ها و پیمان‌ها نمانده است. او به محبوبش می‌گوید که دیگر نمی‌تواند ناز کند و از درد و رنجی که کشیده، آگاه است. همچنین، به بیان می‌آورد که در برابر عشق و خواسته‌های محبوبش، به هیچ عنوان تسلیم نخواهد شد و اگرچه خاطرش رنجیده است، اما نمی‌خواهد به دنبال عشق دیگر باشد. در کل، او به نوعی خودداری و استقلال عاطفی اشاره دارد و به محبوبش می‌گوید که دیگر منتظر محبتش نخواهد ماند.