شمارهٔ ۱۳ جمال‌الدین عبدالرزاق

دربارهٔ این شعر (خلاصهٔ هوش مصنوعی)

شاعر در این شعر از عشق گفت‌وگو می‌کند و به قدرت و فرمانروایی عشق اشاره دارد. او می‌گوید که وصال معشوقش مانند قضا و قدر است که دشواری‌هایی را به همراه دارد. زیبایی و سرخی لب‌های معشوق او را تحت تاثیر قرار داده و عشقش رنگ چهره‌اش را تغییر داده است. او به معشوق می‌گوید که علاقه‌اش در این حد نباید اسراف شود و درد و رنجش ناشی از جدایی و خشم معشوق است. شاعر از معشوق می‌خواهد که از او دور نگردد و بی‌دلیل از او اعراض نکند. در انتها از او می‌پرسد که چقدر باید صبر کند و نمی‌داند چاره صبرش کجاست.