شمارهٔ ۱۴ جمال‌الدین عبدالرزاق
جمال‌الدین عبدالرزاق اصفهانی / غزلیات / وزن: مفاعیلن مفاعیلن فعولن (هزج مسدس محذوف یا وزن دوبیتی)
بنام ایزد جهان همچون بهشتست
که خرم موسم اردیبهشتست
زمین از سبزه گوئی آسمانست
درخت از جامه پنداری فرشتست
بصحرا شو تماشا را سوی باغ
که روز بوستان و وقت کشتست
نه طوطی طرب را بال سستست
نه طاوس چمن را پای زشتست
حریفان همچو نرگس مست خفته
کلاه از زر ولی بالین زخشتست
فتاده مست عاشق در بر گل
قبا آنجا کلاه اینجا بهشتست
بهشت ار نیست جای او مخور غم
بنقد امروز باری در بهشتست
بنفشه در چمن مانند خطیست
که بنده در مدیح شه نبشتست
دربارهٔ این شعر (خلاصهٔ هوش مصنوعی)
این شعر به زیبایی و سرسبزی بهار و به خصوص ماه اردیبهشت اشاره دارد. شاعر، طبیعت را بهشتی می‌بیند که زمین پر از گل و سبزه است و درختان همچون فرشتگان زینت یافته‌اند. او دعوت به دیدن باغ‌ها و فضای دلپذیر آن‌ها می‌کند و تأکید دارد که در این روزهای خوش، هیچ چیزی از زیبایی کم نیست. عاشقان و کنجکاوان در این محیط خوشایند شاداب و سرمستند و شاعر به لطف زیبایی‌های این فصل اشاره می‌کند که حتی اگر بهشت واقعی وجود نداشته باشد، همین لحظات زیبا در دنیای ما بهشتی هستند. در انتها، او بنفشه‌ها را به خطی زیبا تشبیه می‌کند که به عنوان مدح پادشاهی نوشته شده است.