شمارهٔ ۱۳۶ جمال‌الدین عبدالرزاق

دربارهٔ این شعر (خلاصهٔ هوش مصنوعی)

این شعر دعوت به عشق و زیبایی است. شاعر از معشوقه‌اش می‌خواهد تا زیبایی‌های خود را نمایان سازد و در دل‌ها شوری برافروزد. او از نور چهره‌اش می‌خواهد که در دنیا تاثیری عمیق بگذارد و به عاشقان شیرینی عشق را بشناساند. همچنین، شاعر از محبوبش طلب می‌کند که در محبت و وصال شتاب نکند و اگر خیانتی کرده، آن را اعلام کند. در نهایت، شاعر از محبوب می‌خواهد که با لبانش احساسی را به او ببخشد و اگر تأخیری هست، آن را به فردا واگذار کند.