شمارهٔ ۱۳۷ جمال‌الدین عبدالرزاق

دربارهٔ این شعر (خلاصهٔ هوش مصنوعی)

شاعر در این شعر از درد و غم جدایی از معشوقش سخن می‌گوید. او احساس می‌کند که دل مهربانش به خاطر این جدایی خون شده و زندگی‌اش تحت تأثیر غم هجر قرار گرفته است. زمانی که با معشوقش بود، روزها به خوشی می‌گذشت، اما حالا بی‌وجود او، زندگی‌اش تیره و تار شده است. شاعر از طرفی به دوست داشتن خود اشاره می‌کند و از سویی دیگر از شنیدن سخنان دشمنانش دلخور و غمگین است. او نیز به این نکته اشاره می‌کند که هیچ جرم و گناهی مرتکب نشده، اما هنوز از جانب معشوقش طرد شده و این داستان دردناک به دوستانش هم خواهد رسید.