شمارهٔ ۱۴۱ جمال‌الدین عبدالرزاق

دربارهٔ این شعر (خلاصهٔ هوش مصنوعی)

شاعر در این شعر از ملامت و شکایت نسبت به معشوق سخن می‌گوید. او به معشوقه‌اش می‌گوید که با محبت و عشوه‌هایش دلش را می‌برد، اما این رفتار او با کمال بی‌توجهی به احساساتش همراه است. او به تلخی می‌گوید که هر روز از او انتظار محبت دارد، اما در عوض تنها زخم‌دل و ناامیدی نصیبش می‌شود. شاعر همچنین اشاره می‌کند که این عشق او را به مرز بیماری و درد کشیده و او دیگر نمی‌تواند به فرداها امید داشته باشد. در نهایت، او از معشوقه‌اش می‌خواهد به او بی‌توجهی کند، چرا که دیگر تاب فریب‌هایش را ندارد.