شمارهٔ ۱۴۲ جمال‌الدین عبدالرزاق

دربارهٔ این شعر (خلاصهٔ هوش مصنوعی)

در این شعر، شاعر به معشوق خود می‌گوید که نیازی به پنهان کردن چهره‌اش ندارد و نباید آن‌طور که هست، از خودش شرمنده باشد. او همچنین به خواب و تشنگی تشبیه می‌کند و می‌گوید که اگر آرزوی وصال را برآورده می‌کند، نباید فقط به ظواهر اکتفا کند. شاعر از معشوق می‌خواهد که بر سر بمهر باشد و نسبت به دوستی‌هایش بی‌وفا نباشد. در نهایت، او تأکید می‌کند که حتی اگر معشوق او را نبیند، او همچنان برای عشق و بوسه‌ی او ارزش قائل است و نباید از این عشق عذاب ببیند.