شمارهٔ ۱۴۵ جمال‌الدین عبدالرزاق

دربارهٔ این شعر (خلاصهٔ هوش مصنوعی)

در این شعر، شاعر صبحگاهی را توصیف می‌کند که دلبر زیبا و شرابی‌اش به سراغش آمده است. او با لبخند و زلف‌هایی وزنه‌دار و حلقه‌دار به شعر احساسش می‌افزاید. شاعر در دل این زیبایی‌ها، از دوری معشوق ناله می‌کند و به فراق و دردهای درونی‌اش می‌پردازد. او می‌پرسد چقدر باید در این جدایی بمانند و دلش را به سوزش و آتش می‌کشد. در نهایت، در لحظاتی که با هم نشسته‌اند، او احساس شرمندگی کرده و معشوقش عتاب می‌کند.