شمارهٔ ۱۶۳ جمال‌الدین عبدالرزاق

دربارهٔ این شعر (خلاصهٔ هوش مصنوعی)

این شعر درباره غم و اندوه ناشی از جدایی از محبوب است. شاعر بیان می‌کند که دلبر او رفته و این جدایی باعث شده که او به شدت گریه کند. غم او باعث گشت و گذار مثل گردون می‌شود و به اوج می‌رسد. در لحظات وصال، او لبخند می‌زند، اما اکنون از هجران محبوبش می‌گرید. او به همه می‌گوید که در فراق یار، هر کس می‌تواند بگرید، چرا که این احساس مشترک انسان‌هاست.