شمارهٔ ۱۶۹ جمال‌الدین عبدالرزاق

دربارهٔ این شعر (خلاصهٔ هوش مصنوعی)

این شعر درباره عاشقی و درد فراق است. شاعر احساس می‌کند که یار او بدون توجه به او از کنارش می‌گذرد و او به یار خود سلام می‌کند ولی یار به او نگاه نمی‌کند. شاعر اشاره می‌کند که هیچ‌کس او را درک نمی‌کند و در تنهایی خود غوطه‌ور است. او درباره غم و اشک‌هایی که به خاطر دوری یارش می‌ریزد، می‌نویسد و می‌گوید که در عشق شکایت از یار بی‌فایده است، حتی اگر فراق عذاب‌آور باشد. در نهایت، او به این نتیجه می‌رسد که زندگی اگر چه خوش و ناخوش است، باز هم به همین شکل می‌گذرد.