شمارهٔ ۱۹ جمال‌الدین عبدالرزاق
جمال‌الدین عبدالرزاق اصفهانی / غزلیات / وزن: مفاعیلن مفاعیلن فعولن (هزج مسدس محذوف یا وزن دوبیتی)
خطت تا بر گل از عنبر نوشتست
غمت بر من خطی دیگر نوشتست
مگر بیداد تو دل را خوش آمد
که بر رویم بآب زر نوشتست
دمیده گرد لعلت سنبل سبز
زمرد بر عقیق تر نوشتست
ز بهر چشم بیمارت مگر زلف
فسون تب بشکر بر نوشتست
هنوز از عشق تو دل یک ورق خواند
ز تیمار تو صد دفتر نوشتست
ز دست این دل نا پای بر جای
ندانم تا چه ام بر سر نوشتست
دربارهٔ این شعر (خلاصهٔ هوش مصنوعی)
این شعر درباره عشق و غم عمیق شاعر نسبت به معشوق است. شاعر می‌گوید که نوشته‌های معشوقش بر دلش تأثیرگذار بوده و غمی که او احساس می‌کند، نشان‌دهنده‌ی بیداد و سختی‌هایی است که کشیده است. زیبایی‌های معشوق، همچون گل و لعل، در ابیات توصیف شده و شاعر از تأثیر این زیبایی‌ها بر دلش می‌گوید. در نهایت، شاعر از نادانی و سردرگمی‌اش نسبت به سرنوشت خود و عشقش سخن می‌گوید.