شمارهٔ ۳۰ جمال‌الدین عبدالرزاق

دربارهٔ این شعر (خلاصهٔ هوش مصنوعی)

این شعر درباره عشق و زیبایی معشوق است. شاعر به توصیف چهره و زلف معشوق می‌پردازد و می‌گوید که چشم‌های او همچون ابر بهمن، پر از حسرت و اشتیاق‌اند. رازهای دل در سایه‌ی زلف او روشن است و نرگس او تیرهایی از غم و آرزو دارد. زیبایی و لطافت گلبرگ معشوق در زیر پوشش مشکین زلف او پنهان است. شاعر به معشوق توصیه می‌کند که با زلفش به گلی و سوسن نپردازد، زیرا این بازی به دل او که پر از عشق و درد است، آسیب می‌زند.