شمارهٔ ۳۵ جمال‌الدین عبدالرزاق

دربارهٔ این شعر (خلاصهٔ هوش مصنوعی)

در این شعر، شاعر از دلتنگی و غم ناشی از دوری محبوب صحبت می‌کند. او احساس می‌کند که بدون محبوبش نمی‌تواند به کارهایش ادامه دهد و غم او برایش غیرقابل تحمل است. دلش به یاد محبوبش آشفته است و هیچ خبر خوبی از او دریافت نمی‌کند. شاعر به شدت نگران است که جانش از غم محبوبش جدا شود و هر شب در خیال او بیدار می‌ماند و نمی‌تواند خوابش ببرد. با اینکه تلاش می‌کند احساساتش را پنهان کند، اشک‌هایش به راحتی جاری می‌شود. او به بی‌قراری‌اش اشاره می‌کند که حتی یک روز هم نمی‌تواند بدون او سپری کند و در نهایت از یار خود می‌خواهد که هر چه زودتر برگردد.