شمارهٔ ۳۶ جمال‌الدین عبدالرزاق

دربارهٔ این شعر (خلاصهٔ هوش مصنوعی)

در این شعر، شاعر به درد و رنج ناشی از جدایی و هجرت از معشوق می‌پردازد. او از عدم توانایی در فراموشی معشوق در دل و فکرش صحبت می‌کند و می‌گوید که تا زمانی که دلش برنگردد، این درد کمتر نخواهد شد. شاعر احساس می‌کند که هجران معشوق پایانی ندارد و گویی قسم خورده است که خونش بریزد اما باز هم سینۀ او از عشق معشوق پر نخواهد شد. او به یاد آوری وعده‌های گذشته از سوی معشوق اشاره دارد و ادعا می‌کند که این وعده‌ها هرگز تحقق نخواهد یافت. در نهایت، او بیان می‌کند که عشق و زیبایی معشوق در زندگی‌اش همانند زر است که ارزشش را از درون خود نمی‌گیرد و به نوعی نشان‌دهنده سختی و درد جدایی است.