شمارهٔ ۴۲ جمال‌الدین عبدالرزاق
جمال‌الدین عبدالرزاق اصفهانی / غزلیات / وزن: فعلاتن فعلاتن فعلن (رمل مسدس مخبون محذوف)
چون بهشتست جهان می باید
ببهشت او که خوری می شاید
روز شادیست طرب باید کرد
کز دل خاک طرب میزاید
شاخ از رقص همی ننشیند
غنچه از خنده همی ناساید
لاله با آنهمه کم عمری او
لبش از خنده فرا هم ناید
میکند باد صبا جلوه گری
تا نقاب از رخ گل بگشاید
گر کند ناز بنفشه رسدش
کش صبا طره همی پیراید
بود بلبل همه شب در تکرار
تاچو من بو که ملک بستاید
دربارهٔ این شعر (خلاصهٔ هوش مصنوعی)
این شعر به زیبایی و شادی بهشت و طبیعت اشاره دارد. شاعر می‌گوید که چون دنیا شبیه بهشت است، انسان باید از آن بهره‌مند شود و شادی کند. روزها باید با طرب و خوشحالی سپری شوند، زیرا شادی از دل خاکی ناشی می‌شود. هر موجودی، از گل و غنچه گرفته تا بلبل، به شکلی زیبا و شاداب جلوه‌گر است. باد صبا نیز با جلوه‌گری خود، زیبایی گل‌ها را نمایان میکند و در نهایت همه چیز بر جمال و زیبایی زندگی تأکید دارد.