شمارهٔ ۴۸ جمال‌الدین عبدالرزاق

دربارهٔ این شعر (خلاصهٔ هوش مصنوعی)

در این شعر، شاعر به زیبایی و جذابیت معشوق اشاره می‌کند. او می‌گوید که کلام معشوق همچون شکر شیرین است و احساسات وی در سحرگاه مانند جواهرات می‌ریزد. هر چقدر هم که از نگاه محبوب تنهایی بکشد، باز هم زیبایی‌هایش بر ماه و خورشید تأثیر می‌گذارد. همچنین، شاعر می‌گوید که اگر کسی حقیقت زیبایی محبوب را درک کند، آن‌گاه ماه و زهره (عطارد) به خاطر او حسرت می‌خورند. او به مژگان معشوق هم هشدار می‌دهد که نکند با نگاهش، دل‌های زیادی را بشکند، زیرا چشم او خود به تنهایی می‌تواند عشق را به زانو درآورد.