شمارهٔ ۵۱ جمال‌الدین عبدالرزاق
جمال‌الدین عبدالرزاق اصفهانی / غزلیات / وزن: مفاعیلن مفاعیلن فعولن (هزج مسدس محذوف یا وزن دوبیتی)
بهار امسال بس خَوش مینماید
چو روی یار دلکش مینماید
ز رنگ لاله‌های نو شکفته
همه صحرا منقش مینماید
مگر گل غافلست از عمر کوته
که چونین خرم و کش مینماید
بنفشه دوش مِیْ خورده‌ست گوئی
که جعدش بس مشوش مینماید
دل لاله نگر همچون دل من
که در عشقش پُر آتش مینماید
به عینه تاج نرگس همچو ماهست
که پروین گرد او شش مینماید
دربارهٔ این شعر (خلاصهٔ هوش مصنوعی)
شاعر در این شعر به زیبایی فصل بهار و گل‌های آن اشاره می‌کند. او می‌گوید که بهار مانند چهره محبوبش زیباست و رنگ لاله‌ها مزین‌کننده صحراست. شاعر با اشاره به عمر کوتاه گل‌ها، از شادی و زیبایی آن‌ها تعجب می‌کند و از حال و هوای بنفشه‌ها می‌گوید که گویی در حال خوش‌گذرانی هستند. او همچنین دل لاله را شبیه به دل خود described می‌کند که در عشق می‌سوزد و در نهایت به زیبایی نرگس‌ها اشاره می‌کند که همچون ماه در دور آن‌ها می‌درخشد.