شمارهٔ ۶۰ جمال‌الدین عبدالرزاق
جمال‌الدین عبدالرزاق اصفهانی / غزلیات / وزن: مفاعیلن مفاعیلن فعولن (هزج مسدس محذوف یا وزن دوبیتی)
نگارم عنبر از مه می‌نماید
ز سنبل شکل خرگه می‌نماید
رخ همچون مه او در شب زلف
دل گم‌گشته را ره می‌نماید
غلام آن رخم کِش خط دمیدست
که اکنون خود یکی ده می‌نماید
به پیش روی تو مَهْ کیست باری
دم طاوس صد مه می‌نماید
گل از تو بو برد پس آورد رنگ
ازینش عمر کوته می‌نماید
خیالت داشت حس العهد آخر
که ما را روی گه‌گه می‌نماید
به جانی یک نگه، لیکن به آن شرط
که جان بستاند آنگه می‌نماید
دربارهٔ این شعر (خلاصهٔ هوش مصنوعی)
این شعر به زیبایی و جذابیت معشوق می‌پردازد که همچون ماه درخشان و دل‌رباست. او با اشاره به چهره‌اش و زلف‌هایش، دل‌های عاشق را به سمت خود جلب می‌کند. شاعر از عشق و دلدادگی خود صحبت می‌کند و می‌گوید که وجود معشوق چنان بر او تأثیر می‌گذارد که احساس می‌کند عمرش کوتاه می‌شود. در پایان، شاعر به شرطی که جانش را فدای یک نگاه معشوق کند، ابراز عشق و طلب می‌کند. در کل، موضوع اصلی شعر بیان عشق عمیق و زیبایی خاص معشوق است.