شمارهٔ ۷۰ جمال‌الدین عبدالرزاق

دربارهٔ این شعر (خلاصهٔ هوش مصنوعی)

این شعر به توصیف تجربیات عاطفی عمیق شاعر می‌پردازد. او از عشق دوباره‌ای سخن می‌گوید که ناگهان به زندگی‌اش بازگشته و باعث رنج و شکیبایی او شده است. عشق به قدری قوی است که خواب را از چشمان او می‌گیرد و درد و غم را در دلش ایجاد می‌کند. شاعر از توبه و تصمیم به دوری ازمعشوق می‌گوید، اما با وجود همه این‌ها، قلبش همچنان به سمت او کشیده می‌شود. در نهایت، او اشاره دارد که عشق و ناز و جفای معشوقش باعث می‌شود تا همه دردها و مشکلات را تحمل کند و به زیبایی و شکرگزاری به آن عشق بپردازد.