شمارهٔ ۸۴ جمال‌الدین عبدالرزاق

دربارهٔ این شعر (خلاصهٔ هوش مصنوعی)

این شعر به بیان اندوه و عشق پرداخته و اشاره می‌کند که غم نمی‌تواند جز در دل یکتا جای بگیرد. شاعر از دردی سخن می‌گوید که اشک‌هایش به اندازه‌ٔ دریاست و از آنچه در دل دارد نمی‌تواند به راحتی صحبت کند. او به معشوقش یادآوری می‌کند که عشق و امید به وصال او بسیار بزرگ‌تر از آن است که در قالب‌های معمول جا بگیرد. همچنین، او تعجب می‌کند که چطور گفته می‌شود که معشوق یار دیگری دارد و این سخن در دل او نمی‌گنجد. در مجموع، شعر بیانگر عمق احساسات و ناامیدی‌های عاشقانه است و نشان می‌دهد که عشق و غم در این حالت فراتر از هر اندازه و محدودیتی هستند.