شمارهٔ ۹۰ جمال‌الدین عبدالرزاق

دربارهٔ این شعر (خلاصهٔ هوش مصنوعی)

در این شعر، شاعر از معشوقه‌ای سخن می‌گوید که با رفتارهایش برای او دردسر ایجاد می‌کند و به او ظلم می‌کند. معشوقه به صورت مکرر وعده‌ها و عهدها را فراموش می‌کند و در هر لحظه او را با خاری جدید آزار می‌دهد. با این حال، معشوقه در عین حال باعث لبخند و زیبایی در زندگی شاعر است. شاعر به احساس خود نسبت به او اشاره می‌کند و اینکه در نگاه او معانی عمیق و زیبا نهفته است، هرچند که دلتنگی و غم نیز در این عشق وجود دارد. همچنین، از زیبایی‌های معشوقه و تاثیر آن بر دیگران نیز سخن می‌گوید. این احساسات متناقض، جذابیت و درد عشق را به تصویر می‌کشد.