شمارهٔ ۹۲ جمال‌الدین عبدالرزاق
جمال‌الدین عبدالرزاق اصفهانی / غزلیات / وزن: فعلاتن مفاعلن فعلن (خفیف مسدس مخبون)
این مرا در جهان نه بس باشد
که بدرد تو دسترس باشد
آرزوی من از جهان غم تست
هیچ کس را چنین هوس باشد؟
پیش تو چون سخن ز من گویند
گوئی از خشم کوچه کس باشد
بوسه زان خواهم از لبت که شکر
گه گهی طعمه مگس باشد
تو بتیغم زنی و دل گوید
کز توأم این فتوح بس باشد
دربارهٔ این شعر (خلاصهٔ هوش مصنوعی)
این شعر بیانگر احساس عمیق عشق و تمایل عاشق به معشوق است. شاعر از درد و غم ناشی از دوری و دست نیافتن به معشوق سخن می‌گوید و آرزو می‌کند که معشوق را در کنار خود داشته باشد. او همچنین اشاره می‌کند که خواسته‌هایش تنها برای خوشحالی معشوق است و انتظار دارد که عشق و محبت او به حدی باشد که تمامی دردها و مشکلات را فراموش کند. در نهایت، شاعر با تصاویری زیبا از عشق و اشتیاق، عمق احساسات خود را نشان می‌دهد.