شمارهٔ ۱۰۹ جامی

دربارهٔ این شعر (خلاصهٔ هوش مصنوعی)

در این شعر، شاعر از عشق و ارادت عمیق خود به معشوق سخن می‌گوید. او بیان می‌کند که هر جان گرامی را فدای محبوبش می‌کند و سایه معشوق را بر سر خود می‌پسندد. شاعر از قدرت نگاه معشوق سخن می‌گوید که می‌تواند رنج و ننگ زندگی را برطرف کند. او همچنین به رحمت معشوق اشاره می‌کند و می‌گوید که حتی اگر معشوق ستم کند، این ستم را از رحمت دیگران بهتر می‌داند. در ادامه، شاعر از برتری و شکوه معشوق نسبت به شاهان می‌گوید و دلش که در حریم معشوق آرام گرفته را توصیف می‌کند. در نهایت، شاعر می‌خواهد که از شوق خود بیان نکند تا مبادا آتش عشقش شعله‌ور شود.