شمارهٔ ۱۸۹ جامی

دربارهٔ این شعر (خلاصهٔ هوش مصنوعی)

این شعر درباره دوری یار و ناامیدی شاعر از این دوری است. شاعر می‌گوید که حتی در فصل بهار هم دوری یار فایده‌ای ندارد و گل‌ها نیز برایش خاری به نظر می‌رسند. او به یاد دیار و یار خود می‌افتد و حسرت دیدار او را می‌خورد. در عین حال، شاعر از خدا درخواست می‌کند که او را از دوری یار حفظ کند، چرا که زندگی‌اش به شب‌های تار نزدیک است. صبر او به سر رسیده و لحظه وصال نزدیک است، گرچه درد و غم دوری هنوز در دل اوست. شاعر به دوستی و عشق توصیه می‌کند که بر روی لذت‌های دنیوی تمرکز کنند و از شیخ شهر که خود نیز غرق در کارهای دنیوی است، فاصله بگیرند. او در انتها اشاره می‌کند که شعرش به زودی به گوش یار خواهد رسید.