شمارهٔ ۱۹۱ جامی

دربارهٔ این شعر (خلاصهٔ هوش مصنوعی)

شاعر در این غزل به عشق و خواب و بی‌خوابی اشاره می‌کند. او بیان می‌کند که خواب‌هایش تحت تاثیر زیبایی چشمان معشوقش است و در هر جایی که به بی‌خوابی و حسرتش فکر کرده، اثر آن عشق و خیال را دیده است. او به زنجیرهای عشق و وفا اشاره می‌کند و می‌گوید که در جستجوی وفا باید به دیار عشق برود، زیرا آنجا محبوبی نایاب وجود دارد. همچنین شاعر بر ویرانی و تاریکی خانه‌اش و نور مهتابی که بر آن می‌تابد، تاکید می‌کند. در نهایت، او از دل‌تنگی و باران آن سبزه که بر چرخش می‌بارد، می‌نالد و به یاد می‌آورد که در هر بار جامی را پر کرده، جای آب را با باده ناب پر کرده‌اند.