شمارهٔ ۲۵۱ جامی

دربارهٔ این شعر (خلاصهٔ هوش مصنوعی)

این شعر بیانگر احساس عاشقانه و درد فراق است. شاعر به زیبایی و عشق محبوب خود اشاره می‌کند و می‌گوید که در شب وصال او، نیازی به چراغ نیست و روز روشن است. او از سختی‌های زندگی در دوری محبوب رنج می‌برد و به بی‌معنایی خواست‌های دنیوی مانند تاج و تخت اشاره می‌کند. شاعر به داغ جدایی اشاره کرده و بیان می‌کند که این درد درمان‌پذیر نیست. او از محبوبش می‌خواهد که از لجاجت نسبت به یک بوسه دست بردارد و به زیبایی لبخند او فکر می‌کند که مانند شراب رنگین و دلنشین است. شعر به طور کلی خاطره‌ای از عشق و حسرتی عمیق است.