شمارهٔ ۲۷۸ جامی

دربارهٔ این شعر (خلاصهٔ هوش مصنوعی)

در این شعر، شاعر از خواب خوشی که با بیداری همراه است، صحبت می‌کند و از فتنه‌هایی که با بیداری او برانگیخته می‌شود، می‌گوید. او ابراز می‌کند که تیغ او، تنها به خون عاشقان آلوده می‌شود و از اینکه عشقش دچار آسیب شود، ابراز نگرانی می‌کند. شاعر در حالی که عاشق است، احساس درماندگی می‌کند و از اینکه بین بخت و یار او تناقض وجود دارد، ناراحت است. او اشاره می‌کند که گاهی یار او را خوشحال می‌کند اما بختش نمی‌گذارد و گاهی هم بخت خوب است اما یار او را رنج می‌دهد. در نهایت، شاعر از فلک و تقدیر خود گلایه دارد و می‌گوید که نمی‌تواند از عشق خود فاصله بگیرد، حتی اگر بخواهد از باده پرهیز کند.