شمارهٔ ۳۰۷ جامی

دربارهٔ این شعر (خلاصهٔ هوش مصنوعی)

این شعر درباره ی عشق و ناامیدی سخن می‌گوید. شاعر از زبان معشوقش، لب‌هایی که نمی‌گویند، و چشمی که هیچ توجهی نشان نمی‌دهد، شکایت می‌کند. او بارها درد دلش را به معشوق بیان کرده، اما این دردها به دل او نفوذ نمی‌کند. شاعر به توصیف رابطه‌اش با معشوق ادامه می‌دهد و می‌گوید که هیچ کسی جز معشوق نمی‌تواند احساساتش را درک کند. او همچنین به عدم توجه معشوق به عواطف عاشق اشاره می‌کند و تاکید می‌کند که در این وضعیت، معشوق هیچ‌گونه رعایت عاشق را نمی‌کند. در پایان، شاعر از معشوق می‌خواهد لبخند بزند و به سخنانش گوش دهد، چرا که هیچ‌کسی نمی‌تواند رمز و راز آن عشق را دریابد.