شمارهٔ ۳۷۲ جامی

دربارهٔ این شعر (خلاصهٔ هوش مصنوعی)

این شعر به بیان عواطف شدید عاشقانه و رنج و درد ناشی از عشق می‌پردازد. شاعر از گریه و اشک می‌گوید که باعث افشای راز دلش می‌شود. او از زلف محبوبش یاد می‌کند که بختش را تحت تأثیر قرار داده و هر چیزی که در زندگی‌اش می‌افتد، بدشانسی و ناکامی به بار آورده. او در غم گم‌کردن اثر خود و شگفتی‌اش از اینکه چگونه این گم‌شدگی به سراغش آمده، صحبت می‌کند. می‌گوید که دیدگانش به خون دل آغشته است و درد و اندوهش او را آزار می‌دهد. دیگران از او می‌خواهند که صبر کند، اما او نمی‌تواند چون آتش درونی‌اش خاموش نمی‌شود. شعله‌های دردش آن‌قدر شدید است که بر عرش آسمان تأثیر می‌گذارد. در نهایت، شاعر به حالتی از جنون اشاره می‌کند که ناچار به زنجیر آن گرفتار می‌شود.