شمارهٔ ۴۰۴ جامی

دربارهٔ این شعر (خلاصهٔ هوش مصنوعی)

این شعر به بیان احساسات شاعر درباره یک معشوق ستمگر و زیبا می‌پردازد. شاعر می‌گوید که برای رسیدن به او، باید از خود و موانع دل بگذرد. عشق به این معشوق به قدری عمیق است که همه چیز بر او تأثیر می‌گذارد. شاعر از حسرت و محنت‌هایی که بر او روا می‌شود می‌گوید و همچنین از آرزو می‌کند که حتی اگر جانش هم باید تفکیک شود، حضوری از آن محبوب را حس کند. او به قدری گرفتار عشق است که نمی‌تواند حتی از نگرانی درباره دوری او رهایی یابد و همه چیز را به خاطر او تحمل می‌کند. در نهایت، اشتیاق او به معشوق و آسیب‌پذیری‌اش در برابر عشق را به تصویر می‌کشد.