شمارهٔ ۴۱۶ جامی

دربارهٔ این شعر (خلاصهٔ هوش مصنوعی)

این شعر حاکی از درد و اندوه شاعر است که به خاطر دوری از محبوبش، احساس تنهایی و ناامیدی می‌کند. او به زیبایی‌های گل و باغ اشاره می‌کند و حسرت آن را به دل می‌گذارد. همچنان که شب‌ها آتش دل او شعله‌ور می‌شود، او از همسایگانش نیز خجالت می‌کشد و نمی‌خواهد که دیگران از رنج‌های او باخبر شوند. اشک‌های جاری و دلتنگی‌هایش به قدری شدید است که زندگی‌اش را تحت تاثیر قرار داده و به او توانایی حرکت و آرامش نمی‌دهد. در نهایت، او از بی‌پناهی و نیاز به عشق می‌گوید و ابراز می‌کند که اگرچه ظاهرش آرام است، اما درونش ناله و فریاد است.