شمارهٔ ۴۳۵ جامی

دربارهٔ این شعر (خلاصهٔ هوش مصنوعی)

این شعر به تمجید از زیبایی و جذابیت یک پسر شیرین‌کام می‌پردازد که روزه‌داران را به یاد عید و شور و شوق زنده می‌کند. شاعر در این شعر به احساسات عمیق خود اشاره می‌کند و افسوس می‌خورد که نتوانسته است از زیبایی لبان او لذت ببرد. او می‌گوید که عشق به او و دیدار از او برایش از روزه و عید هم بیشتر ارزش دارد و آرزو می‌کند که هرچه زودتر به وصال او برسد. همچنین، اشاره می‌کند که چگونه روزه‌داری برای او دشوار شده است و دیدن او در دل شب برایش نوعی عید و شادی می‌آورد.