شمارهٔ ۴۷۶ جامی

دربارهٔ این شعر (خلاصهٔ هوش مصنوعی)

در این شعر، شاعر به توصیف زیبایی و جذابیت محبوبی می‌پردازد که به شکل قلاش (دختر زیبای قشنگ) توصیف شده است. او عشق و دل باختن به این محبوب را بیان می‌کند و از خجالت درختان طوبی و صنوبر به خاطر زیبایی قد او سخن می‌گوید. شاعر همچنین به حال و هوای مستی و شوری که در میخانه حاکم است، اشاره کرده و از لب‌های شیرین محبوب (میگون) و تأثیر آن بر دل عاشقان سخن می‌گوید. او از زلف و خال محبوب یاد کرده و آرزو دارد تا بتواند از او بوسه‌ای بگیرد تا درد و غم‌هایش تسکین یابد. در انتها، اشاره به می و بزم عاشقان دارد و به جستجوی خوشی و سرمستی در این بزم می‌پردازد.