شمارهٔ ۴۸۱ جامی

دربارهٔ این شعر (خلاصهٔ هوش مصنوعی)

شاعر در این شعر از درد جدایی و فقدان کسی که دوستش دارد، صحبت می‌کند. او از سفر دلخواهی می‌گوید که سوخته است و به خاطر آن احساس تنهایی و اندوه می‌کند. در حالی که به یاد معشوق خود است، از خدا درخواست می‌کند که او را در سفرش به سلامت بفرستد و باد را نیز از آسیب رساندن به گل‌هایش برحذر می‌دارد. شاعر همچنین بیان می‌کند که اگر روزی بمیرد، دوست دارد در سر راه محبوبش دفن شود تا او بتواند از کنار مزارش بگذرد. در نهایت، او حافظی از غم و اندوه ناشی از جدایی را توصیف می‌کند و می‌گوید که هیچ کس تا به حال زاری به اندازه او ندیده است.